De Donkere Tijd – Hoe Ik Mezelf Verloor (en Terugvond)

Er zijn periodes in het leven die je breken. Of liever gezegd: die je volledig afpellen.

Laag voor laag. Tot er niets meer overblijft dan verwarring, leegte… en de vraag: wie bén ik eigenlijk?

Dat is waar ik terechtkwam.

Identiteitsverlies door Medicatie

Vanaf jonge leeftijd werd ik blootgesteld aan zware medicatie. Wat begon als een ‘oplossing’ voor onrust, veranderde in een sluipmoordenaar van mijn eigen identiteit.

Ik kon mezelf niet ontwikkelen zoals ieder kind dat hoort te doen. Geen ruimte voor spontaniteit, voor emoties, voor pure zelfbeleving.

Ik voelde me vaak afgevlakt, afgestompt — alsof mijn ziel bedekt was met een natte deken.

Jaren later, toen de puberteit overging in mijn jonge volwassen jaren, kwam daar drugs bij. Daarna nog meer medicatie.

En uiteindelijk… een complete disconnectie van wie ik werkelijk was. Alsof ik ergens onderweg mijn hart had achtergelaten, en alleen nog een lege huls was.

Daarom heet mijn boek ook *Terug naar Mezelf*. Want ik ben mezelf écht kwijtgeraakt.

Falen bij het Afbouwen

Ik probeerde vaker te stoppen met medicatie. Drie keer. Vier keer. Misschien nog vaker.

Elke keer faalde ik. En telkens kreeg ik een protocol van de huisarts: strakke schema’s, vaste afbouwmomenten, zonder aandacht voor voeding, omgeving, mentale weerbaarheid.

Maar ik ben geen protocol.

Ik ben een mens. Met een verleden, trauma’s, gevoeligheid en een lichaam dat niet zomaar in vakjes te vangen is.

Pas toen ik het zélf ging uitzoeken — de gidsen ging lezen, supplementen onderzocht, voeding aanpaste, ademhalingsoefeningen deed — kwam er iets van beweging.

Het Dieptepunt dat Alles Veranderde

Het diepste dal kwam met het verlies van mijn moeder. Midden in de storm. Midden in mijn afbouwproces.

Ik dacht dat ik zou breken. Maar ergens diep vanbinnen werd er iets anders wakker: kracht.

De liefde van mijn moeder werd de vonk die mijn missie ontstak. In plaats van te vluchten in oude patronen, koos ik ervoor om alles op alles te zetten om te helen.

Binnen korte tijd vond ik een drive in mezelf die ik nog nooit zo intens had gevoeld. Ik wist: dit is mijn pad. En hoe zwaar het ook werd, ik week er niet meer vanaf.

Innerlijke Verwarring, maar Ook Herontdekking

Wie jarenlang onderdrukt is door medicatie, weet hoe moeilijk het is om gevoelens weer te vertrouwen.

Is dit echt verdriet? Of iets anders? Hoor ik dit te voelen? Is dit van mij?

Gevoelens kwamen terug als een onbekende taal. Maar stap voor stap, samen met mijn oma en een sterk team om me heen, begon ik opnieuw te leren luisteren naar mezelf.

Ademhaling. Stilte. Sport. Natuur. De juiste mensen.

En ik vond iets terug wat ik lang kwijt was: mezelf.

---

Conclusie: Jezelf Verliezen is Geen Einde

Nee, het is een begin. Een kans. Een uitnodiging om opnieuw te kiezen.

Ik heb geleerd dat identiteit niet iets is wat je *bent*, maar iets wat je *herontdekt*. Steeds opnieuw.

Als jij dit leest vanuit je eigen dal: weet dat je niet alleen bent. En weet dat zelfs in je donkerste momenten, er een mogelijkheid ligt tot licht — als je blijft zoeken, voelen en ademen.

> 📘 Mijn hele verhaal lees je in *Een reis naar mijzelf – van strijd naar vrijheid*.

👉 Lees hier hoe ik mezelf terugvond